Біз едік қой,
Компьютерді, телефонды білмейтін,
Қамшы жасап шыбықтан, талға мініп "чу!" - дейтін.
Күн батсада қораменен далада-
Асық ойнап, тебісіп- үйге мүлдем кірмейтін..
Біз едік қой!
Күлге піскен картопты, қол күйдіріп үрлейтін
Кәмпит берсе апамыз, байшешектей гүлдейтін...
Міндетіміз сяқты еді сол кезде
Күні бойы дала кезіп,ойын қуып кірлейтін...
Біз едік қой..
Жинап өткен, кең бөлмені жақсылап бір шашатын.
Көк жәшікте - сүйіскенде,
Көзді жұмып қашатын.
Алысатын, шалысатын, жығылып та жататын..,
Біз едік қой!
Көрші үйдің , құртын ұрлап қашатын.
Сол құрттарды асықтарға айырбастап сататын
Жүретінбіз көмектесіп,
Ойынға да үлгеріп,
Айфонды да, айпатты да, самсунгты да білмедік.
Ол кездері шынайы дос, шын көңілмен сөйлесер,
Әлеуметтік желілерді көрмедік те кірмедік.
Әй, өмір-ай...
Ешкім жетпес сол шақтағы достарға,
(Қайтып мені, қайтып мені балалыққа тастар ма?)
Қарап тұрып кей кезде,жан ашиды
Сол қызықты татпаған, кәзіргі мына жастарға.