Осы күні (әлде "қазіргі таңда" деп жындарыңызға тиейін ба?)) ) барлығымыз дерлік бір-бірімізге не "Сіз" дерімізді, не "Сен" дерімізді білмей қалдық қой.
Бір-екі күн бұрын араб, парсы, моңғол, түркі тілдерін былай қойғанда, жапонның жазған кітабынан көне қазақ сөздерін іздеп жүрген, өткенде өзім сол кітапты туған күніне сыйлық қып тапсырдым деп жазып жүрген Өмір (Omer Tuiakbai) есімді өзгеше (сәл біртүрлі) ғалым досыма телефон соқтым.
- Алло, Өмеке, ассалаумалейкум!
- Уалейкумиссалам!
- Мен ғой, қалайсың?
- Шүкір, жақсымыз, бұл қайсың?
- Мен ғой.
- Қазақта "мен" көп қой, соның қайсысың деймін.
("Мынаның дені сау ма! Әлде құдай ұрып мас па? Өмірі ондайды аузына алып көрмеген Өмір еді ғой").
- Әй, "бұл қайсың" қалай сенің, мен ғой, мен!
- Оо, Батеке, сен ба, қалайсың? Қайда жүрсіз өзіңіз?
- Е, бәсе, сөйтпейсің ба! Алматыда жүрміз ғой.
- А, солай ма, қашан қайтасың?
("Е, мынауың тошна бар ғой")
- "Қашан қайтасыңы" несі, келмей жатып не болды саған, Өмеке, қазақ болғаныңа болайын сенің!
- Білмейм ғой, өзіңіз ғой, келесіз да, кетіп қала бересің, келесіз да, кетіп қала бересің.
- Осы жолы арнайы өзіңмен кездескім кеп телефон шалдым, қайдасың қазір?
- Жұмыстамын.
- Сенбі күні, оның үстіне кешке дейін жұмыста отырсың ба?
- Бүгін сенбі ма не?
- Мәссаған!
- Сенбі, мембі, бәрібір емес па, сен сыйлаған кітапқа қарап отырмын, рақмет сізге, маған бір жақсы болды осы.
- Жұмысың Ғылым Академиясында ғой?
- Ол саған "Ғылым Академиясы", ал бізге "Ғылым Ордасы", біліп қойыңыз.
- Онда ордаңнан шыға ғой да, маған келсей.
- Сіз қайдасыз?
- Риксос қонақ үйіндемін.
- Осы сенің жүрмейтін жерің жоқ, онда не істеп жүрсіз?
- Өзіңмен кешкі ас ішейін деп ресторан іздеп жүрмін.
- Жоқ, болмайды, бармаймын, мен қырынбағанмын, киінбегенмін.
- Айналып кетейін достым-ау, мұрт саған жарасады, сақал сен деп туылған, ал жұмыста жалаңаш отырған жоқ шығарсың, мынау Риксосың сен отырған Ғылым Ордасынан да, сенен де садағам кетсін, басты ауыртпа, кел тезірек, мен де смокинг киіп отырғам жоқ.
- Жоқ, болмайды дедім, болмайды, қалаға шығайық, мен саған бір жерді көрсетем, ондайға қалай қарайсыз?
- Жарайды, оған да көндім, келші тез.
Деп жүріп әйтеуір кездесіп, қайда бардық дейсіздер ғой?
Қазақи жастардың бірлесіп ашқан "Қуырдақтың көкесі" деген бірінші қабатында арақ сатылып жатқанымен екінші қабатта орналасқан "xалал кафеге" бардық.
Менің де сол күні кешке дейін жұмыста болып, апта соғында бір шыны суық сыра ішкім кеп тұрғанын әбден ескерген менің досым сол жерге мені әдейі апарыпты.
Мен бұлданбасын деп бірден бес кесе қымызды бір-ақ ішкізді де, аузымды жауып қойып, әлемнің қазақтан жаралғанын дәлелдеп берді.
Әдетте сөзі аз сабазым жіберді аттың басын.
Қуырдақтың көкесін де, әңгіме мен күлкінің көкесін де көрсеттік сол күнгі "ғылыми кеште".
Сөйтіп, екеуіміз қап-қара болсақ та қызара бөртіп қымыз ішіп, "сіз" бен "сен" есімдіктерін бір сөйлемнің ішінде бірнеше рет ауыстыра сөйлеп, мәз-мейрам боп қайттық.
PS
Үйге келіп "сен" деп сызылу мен "сіз" деп сыйлауды сан алмастырған "Алло" әнін тағы бір тыңдап шықтым да, енді саған ренжісем ба деп, тәтті ұйқыға батып кеттім.